Ημέρα 5η.Ωρα 11.20μμ

Γύρω στις 9.30 άρχισα να στέλνω μηνύματα και emails σε όλους τους φίλους και τους γνωστούς.
Εγινε χαμός από τηλεφωνήματα και μηνύματα στο κινητό.
Η ερώτηση είναι πάντα ίδια."Πώς έγινε αυτό και σε ποιά εταιρεία πάς: "
Η απάντηση δύσκολη δεν βγαίνει εύκολα και σε πονάει.
Δεκαεννιά χρόνια δεν σβήνονται με μια μολυβιά.
Και κυρίως η καρδιά έχει τη μοναδική ικανότητα να κρατάει γερά και να μην αφήνει να φύγουν εύκολα τα βαθιά συναισθήματα, τα γέλια και τα δάκρυα μιας ζωής.
Ολοι, όλοι όσοι με πήραν μου έδωσαν αισιοδοξία, ελπίδα και φώς για το αύριο που έρχεται.
"Εχουμε εμπιστοσύνη στην ικανότητα σου..."λέγανε.
Εύκολα το λές αλλά δύσκολα περνάει σε μένα.Είναι ακόμη νωρίς αλλά σε λίγο κανείς δεν θα με θυμάται.Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Θα περιμένω, θα ψάξω, θα προσπαθήσω να μαζέψω τα σκισμένα κομμάτια της ψυχής μου και θα ελπίζω...
Αγώνας, συνεχής για τον άνθρωπο, για τη ζωή...
Εχουμε δικαιώματα στη ζωή ασχετα άν η βαριά νύχτα της παγκοσμιοποίησης δεν αφήνει να ακουστούν.
Ο χειμώνας κάποια στιγμή θα τελειώσει...