Ημέρα 4η.Ωρα 22.30 μμ.

Μια ακόμη ημέρα σκοτεινή, κρύα, απογοητευτική.
Αποφεύγω να το συζητήσω.
Αλλοι θα σκεφτούν το ανάποδο, το αρνητικό, το προσβλητικό.
Δεν μιλάω σε κανένα.Κοιτάω κάτω.Αποφεύγω με επίγνωση την οπτική επαφή με τα μάτια του άλλου.
Φοβάμαι.Φοβάμαι ότι θα καταλάβει.
Απόλυση=απόριψη=απογοήτευση=απομόνωση.
Οποιος δεν το ένοιωσε δεν μπορεί να το αισθανθεί.
Πρωτομηνιά και αρχίζουμε δύσκολα και απογοητευτικά.
Δεν πρέπει να καταλάβουν τίποτα.
Εκείνη με ξέρει, με διαβάζει.Δεν μπορώ να της κρυφτώ.
Στα παιδιά όμως, πάντα με χαμόγελο, με απλά λόγια.
"Μπόρα είναι θα περάσει.Θα έρθουν καλύτερες μέρες"
Ας το ελπίσουμε.
Ας αγκαλιάσουμε την ελπίδα και ας προχωρήσουμε λίγο μαζί.
Ισως η νύχτα να φέρει ένα φως, μια ζεστασιά...