Ημέρα 7η.Ωρα 08.15.

Χθές δεν έγραψα γιατί από το πρωί έτρεχα σε συναντήσεις με γνωστούς, με φίλους, μήπως και βρώ κάτι να απασχοληθώ.
Βέβαια στις πωλήσεις υπάρχουν πάντα ευκαιρίες αλλά το θέμα είναι το αντικείμενο της πώλησης να σε ενθουσιάζει.Μόνο έτσι μπορείς να κυνηγήσεις τι δουλειά και να έχεις αποτελέσματα.
Η ψυχολογία παραμένει στο στομάχι μου.Ούτε ανεβαίνει ούτε κατεβαίνει.
Εκεί πάντα ένας πόνος, μια στενοχώρια, μιά θλίψη.
Η χθεσινή βροχή ήτανε ότι έπρεπε για την κατάσταση μου...
Σήμερα ξεκινάω πάλι συναντήσεις ελπίζοντας να καταλήξω κάπου.
Περιμένω τη γαλήνη και την ηρεμία του πελάγους για να φθάσω σε ένα απάνεμο λιμάνι.
Θα δούμε.Ισως ο ήλιος που μόλις βγαίνει να μας δείχνει ένα δρόμο.
"Συγνώμη, το ξέχασα.Τα αγγλικά των παιδιών είναι 784 ευρώ.Εντάξει θα τα φέρω το απόγευμα"της είπα.
Με κοίταξε, δε μίλησε.Κατάλαβα. η ομιλία δεν έχει νόημα σε τέτοιες καταστάσεις.