Ημέρα 4η.Ωρα 8.05 πμ.

"Καλημέρα και καλό μήνα" της λέω.
"Ευχαριστώ επίσης. Σήμερα σε βλέπω καλύτερα..."μου λέει.
"Θα δείξει" απαντάω.
Σκέφτομαι να πάω για jogging αλλά η διάθεση μου δεν είναι καλή.
Πως να κάνεις αθλητισμό με μια βαριά πέτρα στην καρδιά σου και με αλυσίδες στα πόδια σου.
Είναι ασήκωτη, απίστευτα βαριά η πέτρα της απόρριψης, του αποχωρισμού.
Σήμερα ήθελα να είμαι εκεί ήρεμα, ήσυχα, προστατευμένα.
Μέσα σε ήχους μεθυστικούς, σε αρώματα χαλαρωτικά με λίγους πολύ λίγους ανθρώπους.
Να βρέχει, να φυσάει έξω και εγώ εκεί, στο μισοσκόταδο.
Να ψάχνω κάθε λεπτό, κάθε στιγμή τον εαυτό μου.
Να περπατάω μαζί του στο μέλλον και να έχω δίπλα μου εκείνη και τα παιδιά.
Να νοιώθω ενα χέρι, ενα χάδι, μια πελώρια φτερούγα να μας καλύπτει.
Ο φόβος της απομόνωσης, της απομάκρυνσης, της απόστασης δίπλα μου.
Να ήμουν μόνο εκεί.Μετά τη θάλασσα, στη μικρή εκείνη προστατευμένη και τρυφερή γωνιά.
Στο μικρό μοναστήρι του Αγίου Μηνά στην Αίγινα.
Θα βρεθώ εκεί, σίγουρα.
Το ταξίδι θα βρεί ένα νέο λιμάνι ηρεμίας για να ξεκινήσει...