Σαν σήμερα λοιπόν, ημέρα 8η. Ωρα 14.00 μμ.

Σαν σήμερα λοιπόν, η μεγάλη πολυεθνική καθάρισε.Δίχως πολλά λόγια, πολλές σκέψεις, τα μεγάλα αφεντικά αποφάσισαν και εκτέλεσαν μια απόφαση καταδίκη.
Είναι άλλη εποχή, προχωρήσαμε, ανεβήκαμε πολιτικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και πλέον δεν χρησιμοποιούμε το σκοπευτήριο της καισαριανής.
Τώρα βρήκαμε καινούργια σύγχρονα σκοπευτήρια με πολυεθνικά χρώματα και γεύσεις.
Εκεί σε εταιρείες που έχουν υπαλλήλους αριθμούς, που εργάζονται σαν σκλάβοι αλλά με γραβάτες και κουστούμια σε κάθε γωνιά του πλανήτη εκεί σήμερα πεθαίνει, ματώνει, συνθλίβεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Εκεί έρχονται οι μνηστήρες της τραγωδίας, της καταστροφής, του πόνου και φέρνουν τη μαύρη προίκα τους.
Ο αγώνας συνεχίζεται κάθε μέρα και κάθε λεπτό.Κανείς πλέον δεν αισθάνεται ασφάλεια, δε νοιώθει προστασία...

Ημέρα 7η.Ωρα 08.15.

Χθές δεν έγραψα γιατί από το πρωί έτρεχα σε συναντήσεις με γνωστούς, με φίλους, μήπως και βρώ κάτι να απασχοληθώ.
Βέβαια στις πωλήσεις υπάρχουν πάντα ευκαιρίες αλλά το θέμα είναι το αντικείμενο της πώλησης να σε ενθουσιάζει.Μόνο έτσι μπορείς να κυνηγήσεις τι δουλειά και να έχεις αποτελέσματα.
Η ψυχολογία παραμένει στο στομάχι μου.Ούτε ανεβαίνει ούτε κατεβαίνει.
Εκεί πάντα ένας πόνος, μια στενοχώρια, μιά θλίψη.
Η χθεσινή βροχή ήτανε ότι έπρεπε για την κατάσταση μου...
Σήμερα ξεκινάω πάλι συναντήσεις ελπίζοντας να καταλήξω κάπου.
Περιμένω τη γαλήνη και την ηρεμία του πελάγους για να φθάσω σε ένα απάνεμο λιμάνι.
Θα δούμε.Ισως ο ήλιος που μόλις βγαίνει να μας δείχνει ένα δρόμο.
"Συγνώμη, το ξέχασα.Τα αγγλικά των παιδιών είναι 784 ευρώ.Εντάξει θα τα φέρω το απόγευμα"της είπα.
Με κοίταξε, δε μίλησε.Κατάλαβα. η ομιλία δεν έχει νόημα σε τέτοιες καταστάσεις.  

Ημέρα 5η.Ωρα 11.20μμ

Γύρω στις 9.30 άρχισα να στέλνω μηνύματα και emails σε όλους τους φίλους και τους γνωστούς.
Εγινε χαμός από τηλεφωνήματα και μηνύματα στο κινητό.
Η ερώτηση είναι πάντα ίδια."Πώς έγινε αυτό και σε ποιά εταιρεία πάς: "
Η απάντηση δύσκολη δεν βγαίνει εύκολα και σε πονάει.
Δεκαεννιά χρόνια δεν σβήνονται με μια μολυβιά.
Και κυρίως η καρδιά έχει τη μοναδική ικανότητα να κρατάει γερά και να μην αφήνει να φύγουν εύκολα τα βαθιά συναισθήματα, τα γέλια και τα δάκρυα μιας ζωής.
Ολοι, όλοι όσοι με πήραν μου έδωσαν αισιοδοξία, ελπίδα και φώς για το αύριο που έρχεται.
"Εχουμε εμπιστοσύνη στην ικανότητα σου..."λέγανε.
Εύκολα το λές αλλά δύσκολα περνάει σε μένα.Είναι ακόμη νωρίς αλλά σε λίγο κανείς δεν θα με θυμάται.Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Θα περιμένω, θα ψάξω, θα προσπαθήσω να μαζέψω τα σκισμένα κομμάτια της ψυχής μου και θα ελπίζω...
Αγώνας, συνεχής για τον άνθρωπο, για τη ζωή...
Εχουμε δικαιώματα στη ζωή ασχετα άν η βαριά νύχτα της παγκοσμιοποίησης δεν αφήνει να ακουστούν.
Ο χειμώνας κάποια στιγμή θα τελειώσει...

Ημέρα 5η. Ωρα 06.45 πμ

Η νύχτα πέρσασε δύσκολα.
Αλλη μια νύχτα που πάλευα με τον εαυτό μου, τις σκέψεις μου, τους φόβους μου, τις ελπίδες μου.
Ισως κάποια στιγμή βγεί ο ήλιος στη μέση του χειμώνα.Ισως.
Σήμερα είμαι φορτωμένος με δουλειές διαδικαστικές.
Το ΙΚΑ, ο ΟΑΕΔ, οι τράπεζες (τα δάνεια βλέπεις). Και μετά κάποια δειλά τηλέφωνα σε φίλους.
Τώρα που είναι ζεστά τα πράγματα πρέπει να δώ σε ποιούς μπορώ να κρατηθώ, να ελπίσω.
Μέσα στην απίστευτη κρίση ίσως κάποιοι άνθρωποι μπορούν να με εμπιστευτούν.Ισως.
Η ζωή μας δοκιμάζει. παίζει με τις αντοχές μας, τα όνειρα μας.
Είναι μια θάλασσα πού κάποιες φορές σου δείχνει το βυθό, τα πόδια σου ακουμπάνε κάτω και άλλες φορές σε βγάζει επάνω να πάρεις μια ανάσα και μετά έχει ο Θεός.
Εδώ λοιπόν για πέμπτη ημέρα παλεύοντας με τα κύματα στην αγριεμένη θάλασσα...
 

Ημέρα 4η.Ωρα 22.30 μμ.

Μια ακόμη ημέρα σκοτεινή, κρύα, απογοητευτική.
Αποφεύγω να το συζητήσω.
Αλλοι θα σκεφτούν το ανάποδο, το αρνητικό, το προσβλητικό.
Δεν μιλάω σε κανένα.Κοιτάω κάτω.Αποφεύγω με επίγνωση την οπτική επαφή με τα μάτια του άλλου.
Φοβάμαι.Φοβάμαι ότι θα καταλάβει.
Απόλυση=απόριψη=απογοήτευση=απομόνωση.
Οποιος δεν το ένοιωσε δεν μπορεί να το αισθανθεί.
Πρωτομηνιά και αρχίζουμε δύσκολα και απογοητευτικά.
Δεν πρέπει να καταλάβουν τίποτα.
Εκείνη με ξέρει, με διαβάζει.Δεν μπορώ να της κρυφτώ.
Στα παιδιά όμως, πάντα με χαμόγελο, με απλά λόγια.
"Μπόρα είναι θα περάσει.Θα έρθουν καλύτερες μέρες"
Ας το ελπίσουμε.
Ας αγκαλιάσουμε την ελπίδα και ας προχωρήσουμε λίγο μαζί.
Ισως η νύχτα να φέρει ένα φως, μια ζεστασιά...

Ημέρα 4η.Ωρα 8.05 πμ.

"Καλημέρα και καλό μήνα" της λέω.
"Ευχαριστώ επίσης. Σήμερα σε βλέπω καλύτερα..."μου λέει.
"Θα δείξει" απαντάω.
Σκέφτομαι να πάω για jogging αλλά η διάθεση μου δεν είναι καλή.
Πως να κάνεις αθλητισμό με μια βαριά πέτρα στην καρδιά σου και με αλυσίδες στα πόδια σου.
Είναι ασήκωτη, απίστευτα βαριά η πέτρα της απόρριψης, του αποχωρισμού.
Σήμερα ήθελα να είμαι εκεί ήρεμα, ήσυχα, προστατευμένα.
Μέσα σε ήχους μεθυστικούς, σε αρώματα χαλαρωτικά με λίγους πολύ λίγους ανθρώπους.
Να βρέχει, να φυσάει έξω και εγώ εκεί, στο μισοσκόταδο.
Να ψάχνω κάθε λεπτό, κάθε στιγμή τον εαυτό μου.
Να περπατάω μαζί του στο μέλλον και να έχω δίπλα μου εκείνη και τα παιδιά.
Να νοιώθω ενα χέρι, ενα χάδι, μια πελώρια φτερούγα να μας καλύπτει.
Ο φόβος της απομόνωσης, της απομάκρυνσης, της απόστασης δίπλα μου.
Να ήμουν μόνο εκεί.Μετά τη θάλασσα, στη μικρή εκείνη προστατευμένη και τρυφερή γωνιά.
Στο μικρό μοναστήρι του Αγίου Μηνά στην Αίγινα.
Θα βρεθώ εκεί, σίγουρα.
Το ταξίδι θα βρεί ένα νέο λιμάνι ηρεμίας για να ξεκινήσει...

Ημέρα 3η.Ωρα 11.16 μμ

Τελειώνει και η τρίτη ημέρα.
Η νύχτα έρχεται και καλύπτει τα πάντα.
Σιωπή και σκοτάδι, η απόλυτη συνομωσία, το ιδανικό σενάριο απελπισίας και απόγνωσης.
Πως θα κοιμηθώ απόψε; Τι θα σκέφτομαι;
Εκείνη πάλι που θα βρίσκεται, τι θα φτιάχνει με το μυαλό της;
Η νύχτα θα δείξει...
νεράιδες η εφιάλτες;
αστέρια η βάθη πελαγίσια; 

Ημέρα 3η.Ωρα 12.45 μμ.

Τα νέα τρέχουν πολύ γρήγορα.
Οι οικογενειακοί φίλοι τηλεφωνούν να μάθουν τι έγινε και σε ποιά κατάσταση βρίσκομαι.
Οι αισθήσεις νεκρές, παγωμένες.
Μόνο το μαγνητόφωνο του μυαλού επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια.
Καμία καινούργια λέξη.Ολα στη σειρά σαν μια παρέλαση.
Εγώ εδώ.Αμίλητος, σκεπτικός, αόρατος.
Αγόρασα ψάρι κάλεσα και τη μητέρα μου στο σπίτι.Θα βρεθούμε όλη η οικογένεια μαζί.Θα δείξουμε και θα προσπαθήσουμε να πείσουμε οτι δεν τρέχει τίποτα.(και το αίμα μας παγωμένο είναι)
Η σωτηρία μας θα περιμένουμε να φανερωθεί.
Προς το παρόν ασ βάλουμε ενα ασύρτικο σαντορίνης στον πάγο...
Η ζωή είναι το μετά την πολυεθνική μου έγραψε κάποιος.Ψάχνω να βρώ υλικά στα σκουπίδια αυτού του κόσμου για να χτίσω το μετά...
Μπαμπά, θα έρθεις να φάμε; μου φωνάζει ο μικρός.
Μούρχεται να πιώ όλο το μπουκάλι και μετά ότι θέλει ας γίνει...

Ημέρα 3η. Ωρα 08.50 πμ

"Πάω στο γυμναστήριο για καμιά ώρα" μου λέει.
"γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που πρίν 4 - 5 μήνες σε παρακαλούσαν να μη φύγεις σήμερα ήθελαν να φύγεις;" σαν αστραπή, η ερώτηση που έπρεπε να βγεί.
Δεν απάντησα.
Ξέρω ότι έτσι είναι οι άνθρωποι.
Τη μια στιγμή είναι γνωστοί, συνάδελφοι, συνεργάτες και την άλλη δεν σε ξέρουν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα μέσα στις πολυεθνικές.
Το κλίμα του φόβου, της παρακολούθησης, της συκοφαντίας που θυμίζει μαύρες καταστάσεις του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ξαναζεί και ανασταίνεται.
Οσο η παγκόσμια κρίση εντείνεται τόσο ο άνθρωπος θα ξαναγυρίζει στο ένδοξο παρελθόν του της αγριότητας, των πολέμων, του καννιβαλισμού.
Οσο ο άνθρωπος σαν αξία, σαν ιδανικό, σαν στοιχείο μοναδικό και ομοούσιο με τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης υποβαθμίζεται και υποτιμάται τόσο η ενταση, η βια, ο φόβος και το σκοτάδι θα καλύπτουντη ζωή μας.
Τίποτα δεν αξίζει άν δε σε βοηθάει να γίνεις καλύτερος σαν  άνθρωπος, σαν πολίτης, σαν εργαζόμενος, σαν πατέρας, σαν σύζυγος.
Οταν ο Θεός σου είναι το χρήμα και πατάς τις αξίες τότε καλώς ηρθες στον βούρκο του σκοταδισμού, της εξαθλίωσης, της μισαλλοδοξίας.
Καλώς ήρθες στο σπίτι μου αλλά εγώ, συγνώμη, δεν θα σε αφήσω να περάσεις μέσα...

Ημέρα 3η. Ωρα 08.25πμ. Γράψτε μου κάτι...

Χρειάζομαι τη βοήθεια σας.
Γράψτε μου δυό λόγια, μια κουβέντα κάτι να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση.
Θα σας περιμένω.
ευχαριστώ πολύ.