Ημέρα 3η.Ωρα 12.45 μμ.

Τα νέα τρέχουν πολύ γρήγορα.
Οι οικογενειακοί φίλοι τηλεφωνούν να μάθουν τι έγινε και σε ποιά κατάσταση βρίσκομαι.
Οι αισθήσεις νεκρές, παγωμένες.
Μόνο το μαγνητόφωνο του μυαλού επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια.
Καμία καινούργια λέξη.Ολα στη σειρά σαν μια παρέλαση.
Εγώ εδώ.Αμίλητος, σκεπτικός, αόρατος.
Αγόρασα ψάρι κάλεσα και τη μητέρα μου στο σπίτι.Θα βρεθούμε όλη η οικογένεια μαζί.Θα δείξουμε και θα προσπαθήσουμε να πείσουμε οτι δεν τρέχει τίποτα.(και το αίμα μας παγωμένο είναι)
Η σωτηρία μας θα περιμένουμε να φανερωθεί.
Προς το παρόν ασ βάλουμε ενα ασύρτικο σαντορίνης στον πάγο...
Η ζωή είναι το μετά την πολυεθνική μου έγραψε κάποιος.Ψάχνω να βρώ υλικά στα σκουπίδια αυτού του κόσμου για να χτίσω το μετά...
Μπαμπά, θα έρθεις να φάμε; μου φωνάζει ο μικρός.
Μούρχεται να πιώ όλο το μπουκάλι και μετά ότι θέλει ας γίνει...