"Καλημέρα και καλό μήνα" της λέω.
"Ευχαριστώ επίσης. Σήμερα σε βλέπω καλύτερα..."μου λέει.
"Θα δείξει" απαντάω.
Σκέφτομαι να πάω για jogging αλλά η διάθεση μου δεν είναι καλή.
Πως να κάνεις αθλητισμό με μια βαριά πέτρα στην καρδιά σου και με αλυσίδες στα πόδια σου.
Είναι ασήκωτη, απίστευτα βαριά η πέτρα της απόρριψης, του αποχωρισμού.
Σήμερα ήθελα να είμαι εκεί ήρεμα, ήσυχα, προστατευμένα.
Μέσα σε ήχους μεθυστικούς, σε αρώματα χαλαρωτικά με λίγους πολύ λίγους ανθρώπους.
Να βρέχει, να φυσάει έξω και εγώ εκεί, στο μισοσκόταδο.
Να ψάχνω κάθε λεπτό, κάθε στιγμή τον εαυτό μου.
Να περπατάω μαζί του στο μέλλον και να έχω δίπλα μου εκείνη και τα παιδιά.
Να νοιώθω ενα χέρι, ενα χάδι, μια πελώρια φτερούγα να μας καλύπτει.
Ο φόβος της απομόνωσης, της απομάκρυνσης, της απόστασης δίπλα μου.
Να ήμουν μόνο εκεί.Μετά τη θάλασσα, στη μικρή εκείνη προστατευμένη και τρυφερή γωνιά.
Στο μικρό μοναστήρι του Αγίου Μηνά στην Αίγινα.
Θα βρεθώ εκεί, σίγουρα.
Το ταξίδι θα βρεί ένα νέο λιμάνι ηρεμίας για να ξεκινήσει...
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009
Ημέρα 3η.Ωρα 11.16 μμ
Τελειώνει και η τρίτη ημέρα.
Η νύχτα έρχεται και καλύπτει τα πάντα.
Σιωπή και σκοτάδι, η απόλυτη συνομωσία, το ιδανικό σενάριο απελπισίας και απόγνωσης.
Πως θα κοιμηθώ απόψε; Τι θα σκέφτομαι;
Εκείνη πάλι που θα βρίσκεται, τι θα φτιάχνει με το μυαλό της;
Η νύχτα θα δείξει...
νεράιδες η εφιάλτες;
αστέρια η βάθη πελαγίσια;
Η νύχτα έρχεται και καλύπτει τα πάντα.
Σιωπή και σκοτάδι, η απόλυτη συνομωσία, το ιδανικό σενάριο απελπισίας και απόγνωσης.
Πως θα κοιμηθώ απόψε; Τι θα σκέφτομαι;
Εκείνη πάλι που θα βρίσκεται, τι θα φτιάχνει με το μυαλό της;
Η νύχτα θα δείξει...
νεράιδες η εφιάλτες;
αστέρια η βάθη πελαγίσια;
Ημέρα 3η.Ωρα 12.45 μμ.
Τα νέα τρέχουν πολύ γρήγορα.
Οι οικογενειακοί φίλοι τηλεφωνούν να μάθουν τι έγινε και σε ποιά κατάσταση βρίσκομαι.
Οι αισθήσεις νεκρές, παγωμένες.
Μόνο το μαγνητόφωνο του μυαλού επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια.
Καμία καινούργια λέξη.Ολα στη σειρά σαν μια παρέλαση.
Εγώ εδώ.Αμίλητος, σκεπτικός, αόρατος.
Αγόρασα ψάρι κάλεσα και τη μητέρα μου στο σπίτι.Θα βρεθούμε όλη η οικογένεια μαζί.Θα δείξουμε και θα προσπαθήσουμε να πείσουμε οτι δεν τρέχει τίποτα.(και το αίμα μας παγωμένο είναι)
Η σωτηρία μας θα περιμένουμε να φανερωθεί.
Προς το παρόν ασ βάλουμε ενα ασύρτικο σαντορίνης στον πάγο...
Η ζωή είναι το μετά την πολυεθνική μου έγραψε κάποιος.Ψάχνω να βρώ υλικά στα σκουπίδια αυτού του κόσμου για να χτίσω το μετά...
Μπαμπά, θα έρθεις να φάμε; μου φωνάζει ο μικρός.
Μούρχεται να πιώ όλο το μπουκάλι και μετά ότι θέλει ας γίνει...
Οι οικογενειακοί φίλοι τηλεφωνούν να μάθουν τι έγινε και σε ποιά κατάσταση βρίσκομαι.
Οι αισθήσεις νεκρές, παγωμένες.
Μόνο το μαγνητόφωνο του μυαλού επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια.
Καμία καινούργια λέξη.Ολα στη σειρά σαν μια παρέλαση.
Εγώ εδώ.Αμίλητος, σκεπτικός, αόρατος.
Αγόρασα ψάρι κάλεσα και τη μητέρα μου στο σπίτι.Θα βρεθούμε όλη η οικογένεια μαζί.Θα δείξουμε και θα προσπαθήσουμε να πείσουμε οτι δεν τρέχει τίποτα.(και το αίμα μας παγωμένο είναι)
Η σωτηρία μας θα περιμένουμε να φανερωθεί.
Προς το παρόν ασ βάλουμε ενα ασύρτικο σαντορίνης στον πάγο...
Η ζωή είναι το μετά την πολυεθνική μου έγραψε κάποιος.Ψάχνω να βρώ υλικά στα σκουπίδια αυτού του κόσμου για να χτίσω το μετά...
Μπαμπά, θα έρθεις να φάμε; μου φωνάζει ο μικρός.
Μούρχεται να πιώ όλο το μπουκάλι και μετά ότι θέλει ας γίνει...
Ημέρα 3η. Ωρα 08.50 πμ
"Πάω στο γυμναστήριο για καμιά ώρα" μου λέει.
"γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που πρίν 4 - 5 μήνες σε παρακαλούσαν να μη φύγεις σήμερα ήθελαν να φύγεις;" σαν αστραπή, η ερώτηση που έπρεπε να βγεί.
Δεν απάντησα.
Ξέρω ότι έτσι είναι οι άνθρωποι.
Τη μια στιγμή είναι γνωστοί, συνάδελφοι, συνεργάτες και την άλλη δεν σε ξέρουν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα μέσα στις πολυεθνικές.
Το κλίμα του φόβου, της παρακολούθησης, της συκοφαντίας που θυμίζει μαύρες καταστάσεις του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ξαναζεί και ανασταίνεται.
Οσο η παγκόσμια κρίση εντείνεται τόσο ο άνθρωπος θα ξαναγυρίζει στο ένδοξο παρελθόν του της αγριότητας, των πολέμων, του καννιβαλισμού.
Οσο ο άνθρωπος σαν αξία, σαν ιδανικό, σαν στοιχείο μοναδικό και ομοούσιο με τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης υποβαθμίζεται και υποτιμάται τόσο η ενταση, η βια, ο φόβος και το σκοτάδι θα καλύπτουντη ζωή μας.
Τίποτα δεν αξίζει άν δε σε βοηθάει να γίνεις καλύτερος σαν άνθρωπος, σαν πολίτης, σαν εργαζόμενος, σαν πατέρας, σαν σύζυγος.
Οταν ο Θεός σου είναι το χρήμα και πατάς τις αξίες τότε καλώς ηρθες στον βούρκο του σκοταδισμού, της εξαθλίωσης, της μισαλλοδοξίας.
Καλώς ήρθες στο σπίτι μου αλλά εγώ, συγνώμη, δεν θα σε αφήσω να περάσεις μέσα...
"γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που πρίν 4 - 5 μήνες σε παρακαλούσαν να μη φύγεις σήμερα ήθελαν να φύγεις;" σαν αστραπή, η ερώτηση που έπρεπε να βγεί.
Δεν απάντησα.
Ξέρω ότι έτσι είναι οι άνθρωποι.
Τη μια στιγμή είναι γνωστοί, συνάδελφοι, συνεργάτες και την άλλη δεν σε ξέρουν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα μέσα στις πολυεθνικές.
Το κλίμα του φόβου, της παρακολούθησης, της συκοφαντίας που θυμίζει μαύρες καταστάσεις του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ξαναζεί και ανασταίνεται.
Οσο η παγκόσμια κρίση εντείνεται τόσο ο άνθρωπος θα ξαναγυρίζει στο ένδοξο παρελθόν του της αγριότητας, των πολέμων, του καννιβαλισμού.
Οσο ο άνθρωπος σαν αξία, σαν ιδανικό, σαν στοιχείο μοναδικό και ομοούσιο με τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης υποβαθμίζεται και υποτιμάται τόσο η ενταση, η βια, ο φόβος και το σκοτάδι θα καλύπτουντη ζωή μας.
Τίποτα δεν αξίζει άν δε σε βοηθάει να γίνεις καλύτερος σαν άνθρωπος, σαν πολίτης, σαν εργαζόμενος, σαν πατέρας, σαν σύζυγος.
Οταν ο Θεός σου είναι το χρήμα και πατάς τις αξίες τότε καλώς ηρθες στον βούρκο του σκοταδισμού, της εξαθλίωσης, της μισαλλοδοξίας.
Καλώς ήρθες στο σπίτι μου αλλά εγώ, συγνώμη, δεν θα σε αφήσω να περάσεις μέσα...
Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009
Ημέρα 3η. Ωρα 08.25πμ. Γράψτε μου κάτι...
Χρειάζομαι τη βοήθεια σας.
Γράψτε μου δυό λόγια, μια κουβέντα κάτι να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση.
Θα σας περιμένω.
ευχαριστώ πολύ.
Γράψτε μου δυό λόγια, μια κουβέντα κάτι να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση.
Θα σας περιμένω.
ευχαριστώ πολύ.
Ημέρα 3η. Ωρα 08.05πμ. Αχου καρδούλα μου...
Άχου καρδούλα μου φυλακισμένη
δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς
μόνο ο ντελάλης της αγοράς
σε ξεκουφαίνει, σε ξεκουφαίνει
άχου καρδούλα μου.
Δεν βγαίνει ο ήλιος αλλά θα περιμένουμε.
Εχουμε δικαίωμα να περιμένουμε.
Ισως φέρει το πέταγμα του γλάρου πάνω από τα ποστάλια στο Αιγαίο.
Ισως η ελπίδα μου να ξεδιψάσει το στεγνό μυαλό μου.
δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς
μόνο ο ντελάλης της αγοράς
σε ξεκουφαίνει, σε ξεκουφαίνει
άχου καρδούλα μου.
Δεν βγαίνει ο ήλιος αλλά θα περιμένουμε.
Εχουμε δικαίωμα να περιμένουμε.
Ισως φέρει το πέταγμα του γλάρου πάνω από τα ποστάλια στο Αιγαίο.
Ισως η ελπίδα μου να ξεδιψάσει το στεγνό μυαλό μου.
Ημέρα 3η. Ωρα 07.45 πμ
Ανοίγει την πόρτα του σαλονιού.Με βλέπει μπροστά στον υπολογιστή.
Χαμογελάει.Πλησιάζει μου δίνει ένα φιλί.
Πολύ ωραίο, το είχα ανάγκη.
Οι σκέψεις σε λοιώνουν, σε σκοτώνουν.
Η ανθρώπινη, η φυσική σου υπόσταση είναι σε καταστολή διαρκείας.
Η φύση σου βουλιάζει στο απόλυτο τέλμα.
Περιμένεις κάποτε θα συνέλθεις.
"πρέπει να πάμε σουπερ μάρκετ.θέλεις ένα ψαράκι σήμερα;" με ρωτάει.
"α ωραία" λέω.
Δε θέλω να τη βλέπω στενοχωρημένη, απογοητευμένη.
Θέλω να τησ πώ ενα μεγάλο ευχαριστώ.Δημόσια.
Δίπλα μου δεκάξι χρόνια.Δίπλα σε ένα στέλεχος(!!!) πολυεθνικής με ταξίδια, γνωριμίες, επαφές.
Τώρα το τέλος.
Ευχαριστώ για όλα γλυκό μου κοριτσάκι.Πανέμορφη νεράιδα που ακόμη υπομένεις, αναμένεις, παραμένεις και προσμένεις το καλύτερο μαζί μου.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.
Χαμογελάει.Πλησιάζει μου δίνει ένα φιλί.
Πολύ ωραίο, το είχα ανάγκη.
Οι σκέψεις σε λοιώνουν, σε σκοτώνουν.
Η ανθρώπινη, η φυσική σου υπόσταση είναι σε καταστολή διαρκείας.
Η φύση σου βουλιάζει στο απόλυτο τέλμα.
Περιμένεις κάποτε θα συνέλθεις.
"πρέπει να πάμε σουπερ μάρκετ.θέλεις ένα ψαράκι σήμερα;" με ρωτάει.
"α ωραία" λέω.
Δε θέλω να τη βλέπω στενοχωρημένη, απογοητευμένη.
Θέλω να τησ πώ ενα μεγάλο ευχαριστώ.Δημόσια.
Δίπλα μου δεκάξι χρόνια.Δίπλα σε ένα στέλεχος(!!!) πολυεθνικής με ταξίδια, γνωριμίες, επαφές.
Τώρα το τέλος.
Ευχαριστώ για όλα γλυκό μου κοριτσάκι.Πανέμορφη νεράιδα που ακόμη υπομένεις, αναμένεις, παραμένεις και προσμένεις το καλύτερο μαζί μου.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ημέρα 3η. Ωρα 06.45 πμ
Ξύπνημα με πόνο στο στομάχι( κάτι σα γαστρεντερίτιδα).
Τα μάτια κόκκινα από τη αυπνία.
Γύριζα πότε δεξιά πότε αριστερά, τραβούσα τα σεντόνια και πάλευα με τον εαυτό μου, με τις καταστάσεις.
Ισως έτσι έπρεπε να γίνει.Ισως Εκείνος που τα βλέπει όλα, εκείνος να αποφάσισε να έρθουν τα πράγματα.
Ισως να πιστεύω έτσι γιατί μέσα στην καταιγίδα πάντα έβλεπα ότι υπάρχει φως.(είναι οι οικονομικές σπουδές, τα μεταπτυχιακά, τα μαθήματα πωλήσεων για περιόδους κρίσης...)
Εγώ ο πάντα θετικός και αισόδοξος τώρα στο σημείο μηδέν.
Οι σκέψεις, οι αναπάντητες ερωτήσεις σε αρμονία, σε αγαστή συνεργασία με τη νύχτα.
Εκείνη εκεί, δίπλα, στο κρεββάτι. Σκεπασμένη μέχρι το λαιμό.Δίχως μιλιά, δίχως ματιά.
Θεέ μου. τι ωραία που είναι όταν κοιμάται.
Θέλω να τη φιλήσω αλλά φοβάμαι μην τη ξυπνήσω.
Θέλω να της χαιδέψω τα μαλλιά, αλλά διστάζω.
Η νύχτα της ανησυχίας, της απόστασης, της ανατροπής.
Τα σύννεφα τρέχουν πάνω στον Υμμητό. Κάποιος τα κυνηγάει...
Κάποιος τη ζωή μου κηνυγάει...
Μια καινούργια μέρα ξεκινάει.
Τα μάτια κόκκινα από τη αυπνία.
Γύριζα πότε δεξιά πότε αριστερά, τραβούσα τα σεντόνια και πάλευα με τον εαυτό μου, με τις καταστάσεις.
Ισως έτσι έπρεπε να γίνει.Ισως Εκείνος που τα βλέπει όλα, εκείνος να αποφάσισε να έρθουν τα πράγματα.
Ισως να πιστεύω έτσι γιατί μέσα στην καταιγίδα πάντα έβλεπα ότι υπάρχει φως.(είναι οι οικονομικές σπουδές, τα μεταπτυχιακά, τα μαθήματα πωλήσεων για περιόδους κρίσης...)
Εγώ ο πάντα θετικός και αισόδοξος τώρα στο σημείο μηδέν.
Οι σκέψεις, οι αναπάντητες ερωτήσεις σε αρμονία, σε αγαστή συνεργασία με τη νύχτα.
Εκείνη εκεί, δίπλα, στο κρεββάτι. Σκεπασμένη μέχρι το λαιμό.Δίχως μιλιά, δίχως ματιά.
Θεέ μου. τι ωραία που είναι όταν κοιμάται.
Θέλω να τη φιλήσω αλλά φοβάμαι μην τη ξυπνήσω.
Θέλω να της χαιδέψω τα μαλλιά, αλλά διστάζω.
Η νύχτα της ανησυχίας, της απόστασης, της ανατροπής.
Τα σύννεφα τρέχουν πάνω στον Υμμητό. Κάποιος τα κυνηγάει...
Κάποιος τη ζωή μου κηνυγάει...
Μια καινούργια μέρα ξεκινάει.
Ημέρα 2η. Ωρα 19.50 μμ
Καθώς η ημέρα συνεχίζεται και τα παιδιά έρχονται και φεύγουν για τα αγγλικά τους για το μπάσκετ, εγω προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου.
Ο πόνος στο στομάχι σε ηλεκτρίζει, με κρατάει πάντα δεμένο και λιγομίλητο.Τι να πείς και σε ποίν να μιλήσεις.
Ολα θα ξεκινήσουν από το μηδέν.Ετσι είναι σου μηδενίζουν το κοντέρ την ώρα που βλέπεις τον προορισμό σου.Είσαι κοντά και ξαφνικά βρίσκεσαι μακριά.
Σαν ένα κύμα που σε σπρώχνει κοντά να αγγίξεις τα βράχια και μετά σε τραβάει πάλι μέσα.Ετσι για να μη γνωρίζεις που θα σε αφήσει και κυρίως σε ποιά κατάσταση.
Χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού.
Είναι μια συνάδελφος από το γραφείο.
"Πως είσαι, η υγεία σου πρόεχει (μετά το ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο που είχα πριν δεκαπένετε ημέρες όταν ξεκίνησε αυτό το παραμύθι)" με ρώτησε.
"Είμαι καλά" απάντησα.(στερεότυπες, χαζές απαντήσεις για να περνάει η ώρα)
"κατάλαβες τι έγινε; ποιός, πώς, γιατί έγιναν όλα αυτά;"με ρώτησε.
Περίμενα να ακούσω τη συνέχεια.
"Από τότε που έγινε συγχώνευση των δυο εταιρειών κάποιοι ήθελαν να σε διώξουν, δεν σε χώνευαν και κυρίως σε ζήλευαν.Εψαχναν αφορμή για να σε οδηγήσουν στην αποχώρηση ήρεμα και βελούδινα.Βεβαίως ήθελαν να δώσουν και ένα μήνυμα σε όλους τους υπόλοιπους... Δυστυχώς, πολλοί ήθελαν να φύγεις και λίγοι να σε κρατήσουν γιατί ήσουνα πολύ καλός στη δουλειά σου"
"το καταλαβαίνω..." λέω.
Δεν ήθελα να συμπληρώσω τίποτα.
Θα μείνω όπως είμαι.Δεν πρόκειται να κατηγορήσω κανένα συνάδελφο για τη συμπεριφορά του.
Δεν μου αρέσουν αυτές οι συζητήσεις που δείχνουν τις αδυναμίες μας και προκαλούν κακία, ζήλεια, φθόνο και στο τέλος καταλήγουν σε τραγωδίες.
Είμαι αλλού σε άλλη πνευματική κατάσταση και δεν με ενδιαφέρει αυτό το κουτσομπολιό.
Πίστευα και πιστεύω ότι όλες οι μορφές οργάνωσης σωματεία, εταιρείες, σύλλογοι πρέπει να έχουν σαν κύριο στόχο να φτιάξουν να διαπλάσουν να διαμορφώσουν σωστούς πολίτες και μετά να δούν το έργο τους.
Εκείνη εκεί, Ελληνίδα, μάνα, γυναίκα να σιδερώνει τα πουκάμισα και να βλέπει τηλεόραση αλλά να ακούει τη συζήτηση.Χωρίς χρώμα, άρωμα, λαλιά.
Τα μάτια της τα λένε όλα.Μια απορία, μια απόγνωση ένα γιατί.
Τι να απαντήσω στον εαυτό μου, στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου.Για τους υπόλοιπους συγγενείς, φίλους, γνωστούς δεν θα υπάρξουν απαντήσεις
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.
Ας διαβάσω την εφημερίδα.Δεν καταλαβαίνω, δεν διαβάζω, δεν αισθάνομαι.
Αραγε σε ποιό έμβιο όν μπορεί να συμβεί αυτό.Καρδιά, κεφάλι, άκρα όλα νεκρά και παγωμένα.
Η δεύτερη νύχτα ξεκινάει.
Ο πόνος στο στομάχι σε ηλεκτρίζει, με κρατάει πάντα δεμένο και λιγομίλητο.Τι να πείς και σε ποίν να μιλήσεις.
Ολα θα ξεκινήσουν από το μηδέν.Ετσι είναι σου μηδενίζουν το κοντέρ την ώρα που βλέπεις τον προορισμό σου.Είσαι κοντά και ξαφνικά βρίσκεσαι μακριά.
Σαν ένα κύμα που σε σπρώχνει κοντά να αγγίξεις τα βράχια και μετά σε τραβάει πάλι μέσα.Ετσι για να μη γνωρίζεις που θα σε αφήσει και κυρίως σε ποιά κατάσταση.
Χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού.
Είναι μια συνάδελφος από το γραφείο.
"Πως είσαι, η υγεία σου πρόεχει (μετά το ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο που είχα πριν δεκαπένετε ημέρες όταν ξεκίνησε αυτό το παραμύθι)" με ρώτησε.
"Είμαι καλά" απάντησα.(στερεότυπες, χαζές απαντήσεις για να περνάει η ώρα)
"κατάλαβες τι έγινε; ποιός, πώς, γιατί έγιναν όλα αυτά;"με ρώτησε.
Περίμενα να ακούσω τη συνέχεια.
"Από τότε που έγινε συγχώνευση των δυο εταιρειών κάποιοι ήθελαν να σε διώξουν, δεν σε χώνευαν και κυρίως σε ζήλευαν.Εψαχναν αφορμή για να σε οδηγήσουν στην αποχώρηση ήρεμα και βελούδινα.Βεβαίως ήθελαν να δώσουν και ένα μήνυμα σε όλους τους υπόλοιπους... Δυστυχώς, πολλοί ήθελαν να φύγεις και λίγοι να σε κρατήσουν γιατί ήσουνα πολύ καλός στη δουλειά σου"
"το καταλαβαίνω..." λέω.
Δεν ήθελα να συμπληρώσω τίποτα.
Θα μείνω όπως είμαι.Δεν πρόκειται να κατηγορήσω κανένα συνάδελφο για τη συμπεριφορά του.
Δεν μου αρέσουν αυτές οι συζητήσεις που δείχνουν τις αδυναμίες μας και προκαλούν κακία, ζήλεια, φθόνο και στο τέλος καταλήγουν σε τραγωδίες.
Είμαι αλλού σε άλλη πνευματική κατάσταση και δεν με ενδιαφέρει αυτό το κουτσομπολιό.
Πίστευα και πιστεύω ότι όλες οι μορφές οργάνωσης σωματεία, εταιρείες, σύλλογοι πρέπει να έχουν σαν κύριο στόχο να φτιάξουν να διαπλάσουν να διαμορφώσουν σωστούς πολίτες και μετά να δούν το έργο τους.
Εκείνη εκεί, Ελληνίδα, μάνα, γυναίκα να σιδερώνει τα πουκάμισα και να βλέπει τηλεόραση αλλά να ακούει τη συζήτηση.Χωρίς χρώμα, άρωμα, λαλιά.
Τα μάτια της τα λένε όλα.Μια απορία, μια απόγνωση ένα γιατί.
Τι να απαντήσω στον εαυτό μου, στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου.Για τους υπόλοιπους συγγενείς, φίλους, γνωστούς δεν θα υπάρξουν απαντήσεις
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.
Ας διαβάσω την εφημερίδα.Δεν καταλαβαίνω, δεν διαβάζω, δεν αισθάνομαι.
Αραγε σε ποιό έμβιο όν μπορεί να συμβεί αυτό.Καρδιά, κεφάλι, άκρα όλα νεκρά και παγωμένα.
Η δεύτερη νύχτα ξεκινάει.
Ημέρα 2η. Ωρα 18.40 μμ
Σας παραθέτουμε το κηδειόχαρτο η αλλιώς το πιστοποιητικό της προστασίας του υπαλλήλου.
Αθήνα, 30 Οκτωβρίου 2009
Αγαπητοί συνεργάτες,
Σας γνωρίζουμε ότι από σήμερα ο συνάδελφος Κος ......... δεν εργάζεται πλέον
στην εταιρεία μας. Του ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία στην νέα του σταδιοδρομία.
Με εκτίμηση,
..............................
General Manager for Greece
Αθήνα, 30 Οκτωβρίου 2009
Αγαπητοί συνεργάτες,
Σας γνωρίζουμε ότι από σήμερα ο συνάδελφος Κος ......... δεν εργάζεται πλέον
στην εταιρεία μας. Του ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία στην νέα του σταδιοδρομία.
Με εκτίμηση,
..............................
General Manager for Greece
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
