Ημέρα 2η. Ωρα 19.50 μμ

Καθώς η ημέρα συνεχίζεται και τα παιδιά έρχονται και φεύγουν για τα αγγλικά τους για το μπάσκετ, εγω προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου.
Ο πόνος στο στομάχι σε ηλεκτρίζει, με κρατάει πάντα δεμένο και λιγομίλητο.Τι να πείς και σε ποίν να μιλήσεις.
Ολα θα ξεκινήσουν από το μηδέν.Ετσι είναι σου μηδενίζουν το κοντέρ την ώρα που βλέπεις τον προορισμό σου.Είσαι κοντά και ξαφνικά βρίσκεσαι μακριά.
Σαν ένα κύμα που σε σπρώχνει κοντά να αγγίξεις τα βράχια και μετά σε τραβάει πάλι μέσα.Ετσι για να μη γνωρίζεις που θα σε αφήσει και κυρίως σε ποιά κατάσταση.
Χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού.
Είναι μια συνάδελφος από το γραφείο.
"Πως είσαι, η υγεία σου πρόεχει (μετά το ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο που είχα πριν δεκαπένετε ημέρες όταν ξεκίνησε αυτό το παραμύθι)" με ρώτησε.
"Είμαι καλά" απάντησα.(στερεότυπες, χαζές απαντήσεις για να περνάει η ώρα)
"κατάλαβες τι έγινε; ποιός, πώς, γιατί έγιναν όλα αυτά;"με ρώτησε.
Περίμενα να ακούσω τη συνέχεια.
"Από τότε που έγινε συγχώνευση των δυο εταιρειών κάποιοι ήθελαν να σε διώξουν, δεν σε χώνευαν και κυρίως σε ζήλευαν.Εψαχναν αφορμή για να σε οδηγήσουν στην αποχώρηση ήρεμα και βελούδινα.Βεβαίως ήθελαν να δώσουν και ένα μήνυμα σε όλους τους υπόλοιπους... Δυστυχώς, πολλοί ήθελαν να φύγεις και λίγοι να σε κρατήσουν γιατί ήσουνα πολύ καλός στη δουλειά σου"
"το καταλαβαίνω..." λέω.
Δεν ήθελα να συμπληρώσω τίποτα.
Θα μείνω όπως είμαι.Δεν πρόκειται να κατηγορήσω κανένα συνάδελφο για τη συμπεριφορά του.
Δεν μου αρέσουν αυτές οι συζητήσεις που δείχνουν τις αδυναμίες μας και προκαλούν κακία, ζήλεια, φθόνο και στο τέλος καταλήγουν σε τραγωδίες.
Είμαι αλλού σε άλλη πνευματική κατάσταση και δεν με ενδιαφέρει αυτό το κουτσομπολιό.
Πίστευα και πιστεύω ότι όλες οι μορφές οργάνωσης σωματεία, εταιρείες, σύλλογοι πρέπει να έχουν σαν κύριο στόχο να φτιάξουν να διαπλάσουν να διαμορφώσουν σωστούς πολίτες και μετά να δούν το έργο τους.
Εκείνη εκεί, Ελληνίδα, μάνα, γυναίκα να σιδερώνει τα πουκάμισα και να βλέπει τηλεόραση αλλά να ακούει τη συζήτηση.Χωρίς χρώμα, άρωμα, λαλιά.
Τα μάτια της τα λένε όλα.Μια απορία, μια απόγνωση ένα γιατί.
Τι να απαντήσω στον εαυτό μου, στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου.Για τους υπόλοιπους συγγενείς, φίλους, γνωστούς δεν θα υπάρξουν απαντήσεις
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.
Ας διαβάσω την εφημερίδα.Δεν καταλαβαίνω, δεν διαβάζω, δεν αισθάνομαι.
Αραγε σε ποιό έμβιο όν μπορεί να συμβεί αυτό.Καρδιά, κεφάλι, άκρα όλα νεκρά και παγωμένα.
Η δεύτερη νύχτα ξεκινάει.