Ημέρα 3η. Ωρα 06.45 πμ

Ξύπνημα με πόνο στο στομάχι( κάτι σα γαστρεντερίτιδα).
Τα μάτια κόκκινα από τη αυπνία.
Γύριζα πότε δεξιά πότε αριστερά, τραβούσα τα σεντόνια και πάλευα με τον εαυτό μου, με τις καταστάσεις.
Ισως έτσι έπρεπε να γίνει.Ισως Εκείνος που τα βλέπει όλα, εκείνος να αποφάσισε να έρθουν τα πράγματα.
Ισως να πιστεύω έτσι γιατί μέσα στην καταιγίδα πάντα έβλεπα ότι υπάρχει φως.(είναι οι οικονομικές σπουδές, τα μεταπτυχιακά, τα μαθήματα πωλήσεων για περιόδους κρίσης...)
Εγώ ο πάντα θετικός και αισόδοξος τώρα στο σημείο μηδέν.
Οι σκέψεις, οι αναπάντητες ερωτήσεις σε αρμονία, σε αγαστή συνεργασία με τη νύχτα.
Εκείνη εκεί, δίπλα, στο κρεββάτι. Σκεπασμένη μέχρι το λαιμό.Δίχως μιλιά, δίχως ματιά.
Θεέ μου. τι ωραία που είναι όταν κοιμάται.
Θέλω να τη φιλήσω αλλά φοβάμαι μην τη ξυπνήσω.
Θέλω να της χαιδέψω τα μαλλιά, αλλά διστάζω.
Η νύχτα της ανησυχίας, της απόστασης, της ανατροπής.
Τα σύννεφα τρέχουν πάνω στον Υμμητό. Κάποιος τα κυνηγάει...
Κάποιος τη ζωή μου κηνυγάει...
Μια καινούργια μέρα ξεκινάει.