Ημέρα 3η. Ωρα 07.45 πμ

Ανοίγει την πόρτα του σαλονιού.Με βλέπει μπροστά στον υπολογιστή.
Χαμογελάει.Πλησιάζει μου δίνει ένα φιλί.
Πολύ ωραίο, το είχα ανάγκη.
Οι σκέψεις σε λοιώνουν, σε σκοτώνουν.
Η ανθρώπινη, η φυσική σου υπόσταση είναι σε καταστολή διαρκείας.
Η φύση σου βουλιάζει στο απόλυτο τέλμα.
Περιμένεις κάποτε θα συνέλθεις.
"πρέπει να πάμε σουπερ μάρκετ.θέλεις ένα ψαράκι σήμερα;" με ρωτάει.
"α ωραία" λέω.
Δε θέλω να τη βλέπω στενοχωρημένη, απογοητευμένη.
Θέλω να τησ πώ ενα μεγάλο ευχαριστώ.Δημόσια.
Δίπλα μου δεκάξι χρόνια.Δίπλα σε ένα στέλεχος(!!!) πολυεθνικής με ταξίδια, γνωριμίες, επαφές.
Τώρα το τέλος.
Ευχαριστώ για όλα γλυκό μου κοριτσάκι.Πανέμορφη νεράιδα που ακόμη υπομένεις, αναμένεις, παραμένεις και προσμένεις το καλύτερο μαζί μου.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.