Ο πόνος στο στομάχι με πεθαίνει.Τα δάκρυα δεν βγαίνουν.Το στόμα δε μιλάει.Το μυαλό παραμένει νεκρό ουδέτερο παγωμένο.Πως να ησυχάσεις, πως να ηρεμήσεις, πως να κοιμηθείς.Τα παιδιά έπεσαν για ύπνο.Εκείνη κρυώνει, ζαλίζεται, φοβάται.
Γλυκειά μου και ποιός δε φοβάται και ποιός δεν κρυώνει.
Ο άνθρωπος δεν έχει αξία, η εικόνα της πολυεθνικής σαρώνει τα πάντα.
Ο χειμώνας της σκληρής αλήθειας τώρα χτυπάει και το δικό μας σπίτι.
Ο Θεός να μας φιλάει.
Καληνύχτα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου