Κτυπάει το κινητό.Δεν έχω διάθεση να μιλήσω, να συζητήσω, να εξηγήσω.Είναι ένας γνωστός πελάτης μου από τη δουλειά.Με ζητάει στο προσωπικό κινητό μου.
"Καλημέρα, που είσαι; τα έμαθα" μου λέει.
Δε μιλάω, ακούω μόνο και σκέφτομαι.
"Σπίτι είμαι, διαβάζω ένα report από το Harvard Business Review" απαντάω.
"θέλω να τα πούμε" μου λέει.
"εντάξει λέω, θα τηλεφωνηθούμε"
Πιο μεγάλη μαλακία δεν μπορούσα να πώ και την είπα.Harvard Business Review.
Ετσι θα δείξω ότι είμαι ζωντανός δίπλα στους φωστήρες της σκέψης, στα πνεύματα του καπιταλισμού, στους ζωντανούς νεκρούς του χρήματος.
Θα εντυπωσιάσω και θα πω δεν πέθανα ακόμη είμαι ζωντανός, νεκρός πωλητής.
Active, very active και proactive μου είπε η γενική διευθύντρια όταν με απέλυσε.
Αλλά και naif (=αθώος) συμπλήρωσε.(τι υποτιμητικό να είσαι αθώος, τίμιος και ειλικρινής!!!)
Είσαι ένοχος όταν δεν αποδεικνύεται τίποτα σε βάρος σου αλλά κυκλοφορούν φήμες.
Η εικόνα της εταιρείας είναι οι φήμες είναι ο κόσμος του στόματος.Τόσα λεφτά πληρώνει σε διαφημιστές, σε λομπίστες και γι αυτό δεν την ενδιαφέρει η ποιότητα των υπαλλήλων της αλλά η φήμη της ποιότητας των υπαλλήλων της.
Ενα ακόμη βήμα στο σκοταδισμό, στο μεσαίωνα...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Κουράγιο, ειμαι σίγουρος ότι σύντομα θα υπάρξει αποκατάσταση. Το προφίλ σου είναι δυναμικό. Δεν σε γνωρίζω αλλά πρέπει να έχεις κότσια μάγκα μου για να εκθέσεις μέσα από εδώ το προσωπικό σου δράμα. Όσο για τα "παιδάκια" που χαμογελούν στις αναπαυτικές καρέκλες τους πίνοντας καφέ latte με χαμηλά λιπαρά από τα Starbucks και ετοιμάζουν τα report για τους Γενικούς Διευθυντές, αλοίμονό τους...ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥΣ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜΦΧ
Ar@tos
ευχαριστώ πολύ.
ΑπάντησηΔιαγραφήείναι πολύ δυναμωτικό όταν οι γνωστοί και φίλοι σου σου γράφουν δυο λόγια.Συνεχίστε να μου γράφετε το έχω ανάγκη.