Ημέρα 2η. Ωρα 10.10πμ

Αρχίζω τα τηλέφωνα στους φίλους, στους γνωστούς, σε όσους με εκτιμούσανε, σε όσους μου δείχνανε κάτι παραπάνω από την επαγγελματική τους συμπάθεια.
Πρέπει να αναστήσω την ελπίδα, να μιλήσω, να παλέψω.
"Καλημέρα Γιώργο, τι κάνεις;"του είπα.
"Καλημέρα καλά, εσύ πως είσαι;" μου λέει.
"Γιώργο άκουσε με, από σήμερα δεν εργάζομαι πιά στην εταιρεία..."του λέω.
Εκπληξη, αμηχανία, σιωπή στο τηλέφωνο. Επανέρχεται "γιατί τι έγινε..(παύση) τώρα τι θα κάνεις;" μου λέει.
Δεν μιλάω, περιμένω(τι να πώ, πως να το πώ).
"έλα να τα πούμε" μου λέει.
"Θα έρθω, θα σε πάρω τηλέφωνο" του λέω.
Τελειώνει η πρώτη επαφή, ίσως, μπορεί κάποιο φως.
Ο καιρός κρύωσε, νοιώθω τα πόδια μου, τα χέρια μου να παγώνουν.Η καρδιά εκεί λαβωμένη, τα μάτια στεγνά, το στόμα κλειστό.Ενα γιατί βασανίζει, τυλίγει και πετάγεται μπροστά μου.
Γιατί; γιατί τώρα που κρυώνει;