Ημέρα 1η. Ωρα 9 το βράδυ.

Ο πατέρας πρέπει να φαίνεται δυνατός. Κουβαλάω γλυκά στο σπίτι για να δείξω ότι δεν τρέχει τίποτα.Τα παιδιά αγόρια 15 και 13 χρονών με κοιτούν στα μάτια.Η γυναίκα μου σταυρώνει τα χέρια και με κοιτάει.Καταλαβαίνει τι έγινε.Ξέρει μετά από 16 χρόνια γάμου να διαβάζει τα μάτια μου.
"τι έγινε μπαμπά, τι σου είπανε"
"είναι απλό (πολύ απλό...) με απολύσανε" τους είπα.
Σιωπή απόλυτη, σοκαριστική. Παγωμάρα.
"θα πάω να τους πλακώσω" λέει ο μικρός.
"μη στενοχωριέσαι θα βρείς κάτι άλλο" μου λέει ο μεγάλος.
Εκείνη μιλάει με τη σιωπή.Ξέρει, καταλαβαίνει, νοιώθει, πονάει.
"θα δούμε απαντάω. Ισως όταν κλείνει μια πόρτα μια άλλη ανοίγει, έτσι λέει η γιαγιά μας."
Βράδιασε για τα καλά.Η πόρτα έκλεισε για τα καλά.
Θέλω να κλάψω σε μια γωνιά, κάπου έξω, να μη με βλέπουν, να μη με ξέρουν. Δεν υπάρχει πιά γωνιά για να κρυφτείς.
Δεν μπορώ να το χωνέψω.Με απολύσανε αφού μου πλέξανε το εγκώμιο η μήπως δεν κατάλαβα καλά και πλέκανε το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι μου;