Ημέρα 2η. Ωρα 10.40πμ

Δεν έφυγε ακόμη για τη δουλειά της.Είναι εδώ μαγειρεύει και δε μιλάει.Περνάει και με κοιτάει.
Τα μάτια της βιβλίο.Τα λένε όλα, τα διαβάζεις όλα, τα καταλαβαίνεις όλα.
Εκείνη δίπλα μου 16 χρόνια κουβαλάει το δικό της σταυρό.
Δεν μιλάω μόνο παρατηρώ τη θλίψη και περιμένω.
"Αύριο Σάββατο να δούμε λίγο το οικονομικό", μου λέει.
"Εχουμε 750 ευρώ τα αγγλικά των παιδιών" συνεχίζει.
"και 350 ευρώ η visa και 400 ευρώ η ασφάλεια του αυτοκινήτου και..." συνεχίζω.
"Θα τα δούμε όλα, όλα..." λέω στο τέλος.
Τα χτυπήματα αρχίζουν να έρχονται.
Δεν μπορώ να μιλήσω να σκεφτώ να προχωρήσω.Κάθε κίνηση και πάλι στο απόσπασμα, το οικονομικό.Συνεχής ασυνέχεια πυροβολισμών.Μέχρι πότε;