Ητανε δύσκολη η νύχτα.Δεν μπορείς να κοιμηθείς.Οι σκέψεις, οι αγωνίες, οι χτύποι της καρδιάς σου δεν σε αφήνουν.Πρώτο ξύπνημα στις 2.15 πμ.Γυρίζεις μέσα στο σπίτι χωρίς να ξέρεις τι θέλεις.Εξω σκοτάδι απόλυτη ησυχία.Κάνεις μια νέα προσπάθεια να κοιμηθείς.Δεν κλείνουν τα μάτια, δεν ησυχάζει το μυαλό.Νέο ξύπνημα 4.20 πμ.Τι ψάχνεις, τι γυρεύεις.Το απόλυτο κενό, το απόλυτο μηδέν.Κοιτάς τα παιδιά σου που κοιμούνται.Παίρνεις δύναμη, ελπίδα, οξυγόνο από την αναπνοή τους.Συνεχίζεις πρέπει να συνεχίσεις δεν έχεις επιλογές.Ωρα 6.30 πμ. Επιτέλους τελειώνει η νύχτα της μάχης, του πολέμου, της καταστροφής. Ανοίγεις τα παράθυρα.Βλέπεις τον Υμηττό, τα σύννεφα, την ανατολή.Αλλάζεις εικόνες προσπαθείς να αλλάξεις και διάθεση.Τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
"Καλημέρα, δέν κοιμήθηκες καθόλου καλά απόψε μου λέει"
Με τα μάτια της βουρκωμένα προσπαθεί να σταθεί.
Θα...της λέω.Η φωνή μου κόβεται.
Μια καινούργια ημέρα ξεκινάει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου