Ημέρα 1η.Σήμερα 11.15 το πρωί, το τέλος.

Σήμερα 11.15 το πρωί με κάλεσε η γενική διευθύντρια της πολυεθνικής εταιρείας και μου έδωσε τα παπούτσια στο χέρι.Ο λόγος ήτανε ότι έκανα και δεύτερη δουλειά σε παρεμφερές αντικείμενο που μπορεί να χαλούσε την εικόνα της εταιρείας στην αγορά. Αυτό ήτανε το τέλος μιας πορείας 19 και πλέον χρόνων στην ίδια πολυεθνική εταιρεία. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ήρθε το τέλος.Κανένας δεν σκέφτεται οικογένεια, σχολεία, φροντιστήρια, δάνεια κλπ κλπ. Καμία πολυεθνική εταιρεία που έχει υπογράψει χιλιάδες πρωτόκολλα και συμφωνίες για σεβασμό του εργαζόμενου, της προσωπικότητας, τησ ιδιαιτερότητας του κλπ δεν σκέφτεται την κρίσιμη στιγμή τον άνθρωπο, το δικό της άνθρωπο.Η εικόνα είναι πάνω από τον άνθρωπο.Δυστυχώς τώρα ξεκινάει η ιστορία μας.Θα περιμένω να σας περιγράψω το τέλος.