Ημέρα 3η. Ωρα 08.50 πμ

"Πάω στο γυμναστήριο για καμιά ώρα" μου λέει.
"γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που πρίν 4 - 5 μήνες σε παρακαλούσαν να μη φύγεις σήμερα ήθελαν να φύγεις;" σαν αστραπή, η ερώτηση που έπρεπε να βγεί.
Δεν απάντησα.
Ξέρω ότι έτσι είναι οι άνθρωποι.
Τη μια στιγμή είναι γνωστοί, συνάδελφοι, συνεργάτες και την άλλη δεν σε ξέρουν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα μέσα στις πολυεθνικές.
Το κλίμα του φόβου, της παρακολούθησης, της συκοφαντίας που θυμίζει μαύρες καταστάσεις του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ξαναζεί και ανασταίνεται.
Οσο η παγκόσμια κρίση εντείνεται τόσο ο άνθρωπος θα ξαναγυρίζει στο ένδοξο παρελθόν του της αγριότητας, των πολέμων, του καννιβαλισμού.
Οσο ο άνθρωπος σαν αξία, σαν ιδανικό, σαν στοιχείο μοναδικό και ομοούσιο με τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης υποβαθμίζεται και υποτιμάται τόσο η ενταση, η βια, ο φόβος και το σκοτάδι θα καλύπτουντη ζωή μας.
Τίποτα δεν αξίζει άν δε σε βοηθάει να γίνεις καλύτερος σαν  άνθρωπος, σαν πολίτης, σαν εργαζόμενος, σαν πατέρας, σαν σύζυγος.
Οταν ο Θεός σου είναι το χρήμα και πατάς τις αξίες τότε καλώς ηρθες στον βούρκο του σκοταδισμού, της εξαθλίωσης, της μισαλλοδοξίας.
Καλώς ήρθες στο σπίτι μου αλλά εγώ, συγνώμη, δεν θα σε αφήσω να περάσεις μέσα...