Σαν σήμερα λοιπόν, ημέρα 8η. Ωρα 14.00 μμ.

Σαν σήμερα λοιπόν, η μεγάλη πολυεθνική καθάρισε.Δίχως πολλά λόγια, πολλές σκέψεις, τα μεγάλα αφεντικά αποφάσισαν και εκτέλεσαν μια απόφαση καταδίκη.
Είναι άλλη εποχή, προχωρήσαμε, ανεβήκαμε πολιτικά, πολιτιστικά, κοινωνικά και πλέον δεν χρησιμοποιούμε το σκοπευτήριο της καισαριανής.
Τώρα βρήκαμε καινούργια σύγχρονα σκοπευτήρια με πολυεθνικά χρώματα και γεύσεις.
Εκεί σε εταιρείες που έχουν υπαλλήλους αριθμούς, που εργάζονται σαν σκλάβοι αλλά με γραβάτες και κουστούμια σε κάθε γωνιά του πλανήτη εκεί σήμερα πεθαίνει, ματώνει, συνθλίβεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Εκεί έρχονται οι μνηστήρες της τραγωδίας, της καταστροφής, του πόνου και φέρνουν τη μαύρη προίκα τους.
Ο αγώνας συνεχίζεται κάθε μέρα και κάθε λεπτό.Κανείς πλέον δεν αισθάνεται ασφάλεια, δε νοιώθει προστασία...

Ημέρα 7η.Ωρα 08.15.

Χθές δεν έγραψα γιατί από το πρωί έτρεχα σε συναντήσεις με γνωστούς, με φίλους, μήπως και βρώ κάτι να απασχοληθώ.
Βέβαια στις πωλήσεις υπάρχουν πάντα ευκαιρίες αλλά το θέμα είναι το αντικείμενο της πώλησης να σε ενθουσιάζει.Μόνο έτσι μπορείς να κυνηγήσεις τι δουλειά και να έχεις αποτελέσματα.
Η ψυχολογία παραμένει στο στομάχι μου.Ούτε ανεβαίνει ούτε κατεβαίνει.
Εκεί πάντα ένας πόνος, μια στενοχώρια, μιά θλίψη.
Η χθεσινή βροχή ήτανε ότι έπρεπε για την κατάσταση μου...
Σήμερα ξεκινάω πάλι συναντήσεις ελπίζοντας να καταλήξω κάπου.
Περιμένω τη γαλήνη και την ηρεμία του πελάγους για να φθάσω σε ένα απάνεμο λιμάνι.
Θα δούμε.Ισως ο ήλιος που μόλις βγαίνει να μας δείχνει ένα δρόμο.
"Συγνώμη, το ξέχασα.Τα αγγλικά των παιδιών είναι 784 ευρώ.Εντάξει θα τα φέρω το απόγευμα"της είπα.
Με κοίταξε, δε μίλησε.Κατάλαβα. η ομιλία δεν έχει νόημα σε τέτοιες καταστάσεις.  

Ημέρα 5η.Ωρα 11.20μμ

Γύρω στις 9.30 άρχισα να στέλνω μηνύματα και emails σε όλους τους φίλους και τους γνωστούς.
Εγινε χαμός από τηλεφωνήματα και μηνύματα στο κινητό.
Η ερώτηση είναι πάντα ίδια."Πώς έγινε αυτό και σε ποιά εταιρεία πάς: "
Η απάντηση δύσκολη δεν βγαίνει εύκολα και σε πονάει.
Δεκαεννιά χρόνια δεν σβήνονται με μια μολυβιά.
Και κυρίως η καρδιά έχει τη μοναδική ικανότητα να κρατάει γερά και να μην αφήνει να φύγουν εύκολα τα βαθιά συναισθήματα, τα γέλια και τα δάκρυα μιας ζωής.
Ολοι, όλοι όσοι με πήραν μου έδωσαν αισιοδοξία, ελπίδα και φώς για το αύριο που έρχεται.
"Εχουμε εμπιστοσύνη στην ικανότητα σου..."λέγανε.
Εύκολα το λές αλλά δύσκολα περνάει σε μένα.Είναι ακόμη νωρίς αλλά σε λίγο κανείς δεν θα με θυμάται.Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Θα περιμένω, θα ψάξω, θα προσπαθήσω να μαζέψω τα σκισμένα κομμάτια της ψυχής μου και θα ελπίζω...
Αγώνας, συνεχής για τον άνθρωπο, για τη ζωή...
Εχουμε δικαιώματα στη ζωή ασχετα άν η βαριά νύχτα της παγκοσμιοποίησης δεν αφήνει να ακουστούν.
Ο χειμώνας κάποια στιγμή θα τελειώσει...

Ημέρα 5η. Ωρα 06.45 πμ

Η νύχτα πέρσασε δύσκολα.
Αλλη μια νύχτα που πάλευα με τον εαυτό μου, τις σκέψεις μου, τους φόβους μου, τις ελπίδες μου.
Ισως κάποια στιγμή βγεί ο ήλιος στη μέση του χειμώνα.Ισως.
Σήμερα είμαι φορτωμένος με δουλειές διαδικαστικές.
Το ΙΚΑ, ο ΟΑΕΔ, οι τράπεζες (τα δάνεια βλέπεις). Και μετά κάποια δειλά τηλέφωνα σε φίλους.
Τώρα που είναι ζεστά τα πράγματα πρέπει να δώ σε ποιούς μπορώ να κρατηθώ, να ελπίσω.
Μέσα στην απίστευτη κρίση ίσως κάποιοι άνθρωποι μπορούν να με εμπιστευτούν.Ισως.
Η ζωή μας δοκιμάζει. παίζει με τις αντοχές μας, τα όνειρα μας.
Είναι μια θάλασσα πού κάποιες φορές σου δείχνει το βυθό, τα πόδια σου ακουμπάνε κάτω και άλλες φορές σε βγάζει επάνω να πάρεις μια ανάσα και μετά έχει ο Θεός.
Εδώ λοιπόν για πέμπτη ημέρα παλεύοντας με τα κύματα στην αγριεμένη θάλασσα...
 

Ημέρα 4η.Ωρα 22.30 μμ.

Μια ακόμη ημέρα σκοτεινή, κρύα, απογοητευτική.
Αποφεύγω να το συζητήσω.
Αλλοι θα σκεφτούν το ανάποδο, το αρνητικό, το προσβλητικό.
Δεν μιλάω σε κανένα.Κοιτάω κάτω.Αποφεύγω με επίγνωση την οπτική επαφή με τα μάτια του άλλου.
Φοβάμαι.Φοβάμαι ότι θα καταλάβει.
Απόλυση=απόριψη=απογοήτευση=απομόνωση.
Οποιος δεν το ένοιωσε δεν μπορεί να το αισθανθεί.
Πρωτομηνιά και αρχίζουμε δύσκολα και απογοητευτικά.
Δεν πρέπει να καταλάβουν τίποτα.
Εκείνη με ξέρει, με διαβάζει.Δεν μπορώ να της κρυφτώ.
Στα παιδιά όμως, πάντα με χαμόγελο, με απλά λόγια.
"Μπόρα είναι θα περάσει.Θα έρθουν καλύτερες μέρες"
Ας το ελπίσουμε.
Ας αγκαλιάσουμε την ελπίδα και ας προχωρήσουμε λίγο μαζί.
Ισως η νύχτα να φέρει ένα φως, μια ζεστασιά...

Ημέρα 4η.Ωρα 8.05 πμ.

"Καλημέρα και καλό μήνα" της λέω.
"Ευχαριστώ επίσης. Σήμερα σε βλέπω καλύτερα..."μου λέει.
"Θα δείξει" απαντάω.
Σκέφτομαι να πάω για jogging αλλά η διάθεση μου δεν είναι καλή.
Πως να κάνεις αθλητισμό με μια βαριά πέτρα στην καρδιά σου και με αλυσίδες στα πόδια σου.
Είναι ασήκωτη, απίστευτα βαριά η πέτρα της απόρριψης, του αποχωρισμού.
Σήμερα ήθελα να είμαι εκεί ήρεμα, ήσυχα, προστατευμένα.
Μέσα σε ήχους μεθυστικούς, σε αρώματα χαλαρωτικά με λίγους πολύ λίγους ανθρώπους.
Να βρέχει, να φυσάει έξω και εγώ εκεί, στο μισοσκόταδο.
Να ψάχνω κάθε λεπτό, κάθε στιγμή τον εαυτό μου.
Να περπατάω μαζί του στο μέλλον και να έχω δίπλα μου εκείνη και τα παιδιά.
Να νοιώθω ενα χέρι, ενα χάδι, μια πελώρια φτερούγα να μας καλύπτει.
Ο φόβος της απομόνωσης, της απομάκρυνσης, της απόστασης δίπλα μου.
Να ήμουν μόνο εκεί.Μετά τη θάλασσα, στη μικρή εκείνη προστατευμένη και τρυφερή γωνιά.
Στο μικρό μοναστήρι του Αγίου Μηνά στην Αίγινα.
Θα βρεθώ εκεί, σίγουρα.
Το ταξίδι θα βρεί ένα νέο λιμάνι ηρεμίας για να ξεκινήσει...

Ημέρα 3η.Ωρα 11.16 μμ

Τελειώνει και η τρίτη ημέρα.
Η νύχτα έρχεται και καλύπτει τα πάντα.
Σιωπή και σκοτάδι, η απόλυτη συνομωσία, το ιδανικό σενάριο απελπισίας και απόγνωσης.
Πως θα κοιμηθώ απόψε; Τι θα σκέφτομαι;
Εκείνη πάλι που θα βρίσκεται, τι θα φτιάχνει με το μυαλό της;
Η νύχτα θα δείξει...
νεράιδες η εφιάλτες;
αστέρια η βάθη πελαγίσια; 

Ημέρα 3η.Ωρα 12.45 μμ.

Τα νέα τρέχουν πολύ γρήγορα.
Οι οικογενειακοί φίλοι τηλεφωνούν να μάθουν τι έγινε και σε ποιά κατάσταση βρίσκομαι.
Οι αισθήσεις νεκρές, παγωμένες.
Μόνο το μαγνητόφωνο του μυαλού επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια.
Καμία καινούργια λέξη.Ολα στη σειρά σαν μια παρέλαση.
Εγώ εδώ.Αμίλητος, σκεπτικός, αόρατος.
Αγόρασα ψάρι κάλεσα και τη μητέρα μου στο σπίτι.Θα βρεθούμε όλη η οικογένεια μαζί.Θα δείξουμε και θα προσπαθήσουμε να πείσουμε οτι δεν τρέχει τίποτα.(και το αίμα μας παγωμένο είναι)
Η σωτηρία μας θα περιμένουμε να φανερωθεί.
Προς το παρόν ασ βάλουμε ενα ασύρτικο σαντορίνης στον πάγο...
Η ζωή είναι το μετά την πολυεθνική μου έγραψε κάποιος.Ψάχνω να βρώ υλικά στα σκουπίδια αυτού του κόσμου για να χτίσω το μετά...
Μπαμπά, θα έρθεις να φάμε; μου φωνάζει ο μικρός.
Μούρχεται να πιώ όλο το μπουκάλι και μετά ότι θέλει ας γίνει...

Ημέρα 3η. Ωρα 08.50 πμ

"Πάω στο γυμναστήριο για καμιά ώρα" μου λέει.
"γιατί οι ίδιοι άνθρωποι που πρίν 4 - 5 μήνες σε παρακαλούσαν να μη φύγεις σήμερα ήθελαν να φύγεις;" σαν αστραπή, η ερώτηση που έπρεπε να βγεί.
Δεν απάντησα.
Ξέρω ότι έτσι είναι οι άνθρωποι.
Τη μια στιγμή είναι γνωστοί, συνάδελφοι, συνεργάτες και την άλλη δεν σε ξέρουν.
Αυτή είναι η πραγματικότητα μέσα στις πολυεθνικές.
Το κλίμα του φόβου, της παρακολούθησης, της συκοφαντίας που θυμίζει μαύρες καταστάσεις του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ξαναζεί και ανασταίνεται.
Οσο η παγκόσμια κρίση εντείνεται τόσο ο άνθρωπος θα ξαναγυρίζει στο ένδοξο παρελθόν του της αγριότητας, των πολέμων, του καννιβαλισμού.
Οσο ο άνθρωπος σαν αξία, σαν ιδανικό, σαν στοιχείο μοναδικό και ομοούσιο με τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης υποβαθμίζεται και υποτιμάται τόσο η ενταση, η βια, ο φόβος και το σκοτάδι θα καλύπτουντη ζωή μας.
Τίποτα δεν αξίζει άν δε σε βοηθάει να γίνεις καλύτερος σαν  άνθρωπος, σαν πολίτης, σαν εργαζόμενος, σαν πατέρας, σαν σύζυγος.
Οταν ο Θεός σου είναι το χρήμα και πατάς τις αξίες τότε καλώς ηρθες στον βούρκο του σκοταδισμού, της εξαθλίωσης, της μισαλλοδοξίας.
Καλώς ήρθες στο σπίτι μου αλλά εγώ, συγνώμη, δεν θα σε αφήσω να περάσεις μέσα...

Ημέρα 3η. Ωρα 08.25πμ. Γράψτε μου κάτι...

Χρειάζομαι τη βοήθεια σας.
Γράψτε μου δυό λόγια, μια κουβέντα κάτι να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση.
Θα σας περιμένω.
ευχαριστώ πολύ.

Ημέρα 3η. Ωρα 08.05πμ. Αχου καρδούλα μου...

Άχου καρδούλα μου φυλακισμένη
δε βγαίνει ο ήλιος που καρτεράς
μόνο ο ντελάλης της αγοράς
σε ξεκουφαίνει, σε ξεκουφαίνει
άχου καρδούλα μου.

Δεν βγαίνει ο ήλιος αλλά θα περιμένουμε.
Εχουμε δικαίωμα να περιμένουμε.
Ισως φέρει το πέταγμα του γλάρου πάνω από τα ποστάλια στο Αιγαίο.
Ισως η ελπίδα μου να ξεδιψάσει το στεγνό μυαλό μου.

Ημέρα 3η. Ωρα 07.45 πμ

Ανοίγει την πόρτα του σαλονιού.Με βλέπει μπροστά στον υπολογιστή.
Χαμογελάει.Πλησιάζει μου δίνει ένα φιλί.
Πολύ ωραίο, το είχα ανάγκη.
Οι σκέψεις σε λοιώνουν, σε σκοτώνουν.
Η ανθρώπινη, η φυσική σου υπόσταση είναι σε καταστολή διαρκείας.
Η φύση σου βουλιάζει στο απόλυτο τέλμα.
Περιμένεις κάποτε θα συνέλθεις.
"πρέπει να πάμε σουπερ μάρκετ.θέλεις ένα ψαράκι σήμερα;" με ρωτάει.
"α ωραία" λέω.
Δε θέλω να τη βλέπω στενοχωρημένη, απογοητευμένη.
Θέλω να τησ πώ ενα μεγάλο ευχαριστώ.Δημόσια.
Δίπλα μου δεκάξι χρόνια.Δίπλα σε ένα στέλεχος(!!!) πολυεθνικής με ταξίδια, γνωριμίες, επαφές.
Τώρα το τέλος.
Ευχαριστώ για όλα γλυκό μου κοριτσάκι.Πανέμορφη νεράιδα που ακόμη υπομένεις, αναμένεις, παραμένεις και προσμένεις το καλύτερο μαζί μου.
Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

Ημέρα 3η. Ωρα 06.45 πμ

Ξύπνημα με πόνο στο στομάχι( κάτι σα γαστρεντερίτιδα).
Τα μάτια κόκκινα από τη αυπνία.
Γύριζα πότε δεξιά πότε αριστερά, τραβούσα τα σεντόνια και πάλευα με τον εαυτό μου, με τις καταστάσεις.
Ισως έτσι έπρεπε να γίνει.Ισως Εκείνος που τα βλέπει όλα, εκείνος να αποφάσισε να έρθουν τα πράγματα.
Ισως να πιστεύω έτσι γιατί μέσα στην καταιγίδα πάντα έβλεπα ότι υπάρχει φως.(είναι οι οικονομικές σπουδές, τα μεταπτυχιακά, τα μαθήματα πωλήσεων για περιόδους κρίσης...)
Εγώ ο πάντα θετικός και αισόδοξος τώρα στο σημείο μηδέν.
Οι σκέψεις, οι αναπάντητες ερωτήσεις σε αρμονία, σε αγαστή συνεργασία με τη νύχτα.
Εκείνη εκεί, δίπλα, στο κρεββάτι. Σκεπασμένη μέχρι το λαιμό.Δίχως μιλιά, δίχως ματιά.
Θεέ μου. τι ωραία που είναι όταν κοιμάται.
Θέλω να τη φιλήσω αλλά φοβάμαι μην τη ξυπνήσω.
Θέλω να της χαιδέψω τα μαλλιά, αλλά διστάζω.
Η νύχτα της ανησυχίας, της απόστασης, της ανατροπής.
Τα σύννεφα τρέχουν πάνω στον Υμμητό. Κάποιος τα κυνηγάει...
Κάποιος τη ζωή μου κηνυγάει...
Μια καινούργια μέρα ξεκινάει.
   
 

Ημέρα 2η. Ωρα 19.50 μμ

Καθώς η ημέρα συνεχίζεται και τα παιδιά έρχονται και φεύγουν για τα αγγλικά τους για το μπάσκετ, εγω προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου.
Ο πόνος στο στομάχι σε ηλεκτρίζει, με κρατάει πάντα δεμένο και λιγομίλητο.Τι να πείς και σε ποίν να μιλήσεις.
Ολα θα ξεκινήσουν από το μηδέν.Ετσι είναι σου μηδενίζουν το κοντέρ την ώρα που βλέπεις τον προορισμό σου.Είσαι κοντά και ξαφνικά βρίσκεσαι μακριά.
Σαν ένα κύμα που σε σπρώχνει κοντά να αγγίξεις τα βράχια και μετά σε τραβάει πάλι μέσα.Ετσι για να μη γνωρίζεις που θα σε αφήσει και κυρίως σε ποιά κατάσταση.
Χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού.
Είναι μια συνάδελφος από το γραφείο.
"Πως είσαι, η υγεία σου πρόεχει (μετά το ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο που είχα πριν δεκαπένετε ημέρες όταν ξεκίνησε αυτό το παραμύθι)" με ρώτησε.
"Είμαι καλά" απάντησα.(στερεότυπες, χαζές απαντήσεις για να περνάει η ώρα)
"κατάλαβες τι έγινε; ποιός, πώς, γιατί έγιναν όλα αυτά;"με ρώτησε.
Περίμενα να ακούσω τη συνέχεια.
"Από τότε που έγινε συγχώνευση των δυο εταιρειών κάποιοι ήθελαν να σε διώξουν, δεν σε χώνευαν και κυρίως σε ζήλευαν.Εψαχναν αφορμή για να σε οδηγήσουν στην αποχώρηση ήρεμα και βελούδινα.Βεβαίως ήθελαν να δώσουν και ένα μήνυμα σε όλους τους υπόλοιπους... Δυστυχώς, πολλοί ήθελαν να φύγεις και λίγοι να σε κρατήσουν γιατί ήσουνα πολύ καλός στη δουλειά σου"
"το καταλαβαίνω..." λέω.
Δεν ήθελα να συμπληρώσω τίποτα.
Θα μείνω όπως είμαι.Δεν πρόκειται να κατηγορήσω κανένα συνάδελφο για τη συμπεριφορά του.
Δεν μου αρέσουν αυτές οι συζητήσεις που δείχνουν τις αδυναμίες μας και προκαλούν κακία, ζήλεια, φθόνο και στο τέλος καταλήγουν σε τραγωδίες.
Είμαι αλλού σε άλλη πνευματική κατάσταση και δεν με ενδιαφέρει αυτό το κουτσομπολιό.
Πίστευα και πιστεύω ότι όλες οι μορφές οργάνωσης σωματεία, εταιρείες, σύλλογοι πρέπει να έχουν σαν κύριο στόχο να φτιάξουν να διαπλάσουν να διαμορφώσουν σωστούς πολίτες και μετά να δούν το έργο τους.
Εκείνη εκεί, Ελληνίδα, μάνα, γυναίκα να σιδερώνει τα πουκάμισα και να βλέπει τηλεόραση αλλά να ακούει τη συζήτηση.Χωρίς χρώμα, άρωμα, λαλιά.
Τα μάτια της τα λένε όλα.Μια απορία, μια απόγνωση ένα γιατί.
Τι να απαντήσω στον εαυτό μου, στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου.Για τους υπόλοιπους συγγενείς, φίλους, γνωστούς δεν θα υπάρξουν απαντήσεις
Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.
Ας διαβάσω την εφημερίδα.Δεν καταλαβαίνω, δεν διαβάζω, δεν αισθάνομαι.
Αραγε σε ποιό έμβιο όν μπορεί να συμβεί αυτό.Καρδιά, κεφάλι, άκρα όλα νεκρά και παγωμένα.
Η δεύτερη νύχτα ξεκινάει.

Ημέρα 2η. Ωρα 18.40 μμ

Σας παραθέτουμε το κηδειόχαρτο η αλλιώς το πιστοποιητικό της προστασίας του υπαλλήλου.

Αθήνα, 30 Οκτωβρίου 2009
Αγαπητοί συνεργάτες,
Σας γνωρίζουμε ότι από σήμερα ο συνάδελφος Κος ......... δεν εργάζεται πλέον
στην εταιρεία μας. Του ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία στην νέα του σταδιοδρομία.
Με εκτίμηση,
..............................
General Manager for Greece

Ημέρα 2η. Ωρα 17.30 μμ

Κτυπάει το κινητό.Οδηγώ.Βλέπω το όνομα της ανηψιάς μου από τη Θεσσαλονίκη.Πηγαίνω δεξιά και σταματάω.
"Ελα μωρό μου, τι συμβαίνει;" της λέω.
"Ξέρεις η εταιρεία σου μας έστειλε συνημμένο γράμμα με το email ότι πλέον δεν εργάζεσαι εκεί.Σου το στέλνω με email στο σπίτι" μου λέει.
"Ωραία στείλτο μου να το δώ" της λέω.
Περιμένω με αγωνία να δώ τι γράφει και πως το γράφει.Το κηδειόχαρτο πρέπει να είναι απλό λιτό και κοφτερό χωρίς περερμηνείες.
Ετσι χειρουργικά με το σκεπτικό να μη προσβάλλουν τους πρώην υπαλλήλους τους στους πελάτες τους. Γνωρίζουν πολύ καλά τις τεχνικές και τις έχουνε εφαρμόσει και αλλού.
Πολυεθνικές με βαρύ όνομα και γνωστές μεθόδους με υπογραφές σε κείμενα για την ηθική και κοινωνική προστασία των υπαλλήλων της.

Ημέρα 2η.Ωρα 11.50 πμ.

Κτυπάει το κινητό.Δεν έχω διάθεση να μιλήσω, να συζητήσω, να εξηγήσω.Είναι ένας γνωστός πελάτης μου από τη δουλειά.Με ζητάει στο προσωπικό κινητό μου.
"Καλημέρα, που είσαι; τα έμαθα"  μου λέει.
Δε μιλάω, ακούω μόνο και σκέφτομαι.
"Σπίτι είμαι, διαβάζω ένα report από το Harvard Business Review" απαντάω.
"θέλω να τα πούμε" μου λέει.
"εντάξει λέω, θα τηλεφωνηθούμε"
Πιο μεγάλη μαλακία δεν μπορούσα να πώ και την είπα.Harvard Business Review.
Ετσι θα δείξω ότι είμαι ζωντανός δίπλα στους φωστήρες της σκέψης, στα πνεύματα του καπιταλισμού, στους ζωντανούς νεκρούς του χρήματος.
Θα εντυπωσιάσω και θα πω δεν πέθανα ακόμη είμαι ζωντανός, νεκρός πωλητής.
Active, very active και proactive μου είπε η γενική διευθύντρια όταν με απέλυσε.
Αλλά και naif (=αθώος) συμπλήρωσε.(τι υποτιμητικό να είσαι αθώος, τίμιος και ειλικρινής!!!)
Είσαι ένοχος όταν δεν αποδεικνύεται τίποτα σε βάρος σου αλλά κυκλοφορούν φήμες.
Η εικόνα της εταιρείας είναι οι φήμες είναι ο κόσμος του στόματος.Τόσα λεφτά πληρώνει σε διαφημιστές, σε λομπίστες και γι αυτό δεν την ενδιαφέρει η ποιότητα των υπαλλήλων της αλλά η φήμη της ποιότητας των υπαλλήλων της.
Ενα ακόμη βήμα στο σκοταδισμό, στο μεσαίωνα...

Ωρα 11.30 πμ. Σε έχω ανάγκη...

"σ' έχω ώρες ώρες, μα το Θεό, τόσο πολύ ανάγκη που τρέχουν από τα μάτια μου θάλασσες και πελάγη..."
δεν έχω λόγια, να μιλήσω, να καλέσω κάποιον να με δεί και να χαθώ σε πλάνες, σε αυταπάτες.

Ημέρα 2η. Ωρα 10.40πμ

Δεν έφυγε ακόμη για τη δουλειά της.Είναι εδώ μαγειρεύει και δε μιλάει.Περνάει και με κοιτάει.
Τα μάτια της βιβλίο.Τα λένε όλα, τα διαβάζεις όλα, τα καταλαβαίνεις όλα.
Εκείνη δίπλα μου 16 χρόνια κουβαλάει το δικό της σταυρό.
Δεν μιλάω μόνο παρατηρώ τη θλίψη και περιμένω.
"Αύριο Σάββατο να δούμε λίγο το οικονομικό", μου λέει.
"Εχουμε 750 ευρώ τα αγγλικά των παιδιών" συνεχίζει.
"και 350 ευρώ η visa και 400 ευρώ η ασφάλεια του αυτοκινήτου και..." συνεχίζω.
"Θα τα δούμε όλα, όλα..." λέω στο τέλος.
Τα χτυπήματα αρχίζουν να έρχονται.
Δεν μπορώ να μιλήσω να σκεφτώ να προχωρήσω.Κάθε κίνηση και πάλι στο απόσπασμα, το οικονομικό.Συνεχής ασυνέχεια πυροβολισμών.Μέχρι πότε;

Ημέρα 2η. Ωρα 10.10πμ

Αρχίζω τα τηλέφωνα στους φίλους, στους γνωστούς, σε όσους με εκτιμούσανε, σε όσους μου δείχνανε κάτι παραπάνω από την επαγγελματική τους συμπάθεια.
Πρέπει να αναστήσω την ελπίδα, να μιλήσω, να παλέψω.
"Καλημέρα Γιώργο, τι κάνεις;"του είπα.
"Καλημέρα καλά, εσύ πως είσαι;" μου λέει.
"Γιώργο άκουσε με, από σήμερα δεν εργάζομαι πιά στην εταιρεία..."του λέω.
Εκπληξη, αμηχανία, σιωπή στο τηλέφωνο. Επανέρχεται "γιατί τι έγινε..(παύση) τώρα τι θα κάνεις;" μου λέει.
Δεν μιλάω, περιμένω(τι να πώ, πως να το πώ).
"έλα να τα πούμε" μου λέει.
"Θα έρθω, θα σε πάρω τηλέφωνο" του λέω.
Τελειώνει η πρώτη επαφή, ίσως, μπορεί κάποιο φως.
Ο καιρός κρύωσε, νοιώθω τα πόδια μου, τα χέρια μου να παγώνουν.Η καρδιά εκεί λαβωμένη, τα μάτια στεγνά, το στόμα κλειστό.Ενα γιατί βασανίζει, τυλίγει και πετάγεται μπροστά μου.
Γιατί; γιατί τώρα που κρυώνει;

Ημέρα 2η.Ωρα 8.00 πμ

Φιλάω τα παιδιά μου με άλλο αέρα με άλλη δύναμη.
"Πως κοιμήθηκες; " με ρωτάνε.
Δεν απαντάω απλά τους κοιτάω.
"Να προσέχετε στο δρόμο" τους λέω.
Διαβάζω στο ιντερνετ τα νέα. Παντού μαυρίλα, σκοτεινιά, απελπισία.
Η οικονομία πάει κατά διαόλου και η κοινωνία είναι πολύ βαριά τραυματισμένη.
Που είναι το τέλος και πού βρίσκεται η αρχή;
 

Ημέρα 2η.Ξύπνημα στις 6.00 πμ

Ητανε δύσκολη η νύχτα.Δεν μπορείς να κοιμηθείς.Οι σκέψεις, οι αγωνίες, οι χτύποι της καρδιάς σου δεν σε αφήνουν.Πρώτο ξύπνημα στις 2.15 πμ.Γυρίζεις μέσα στο σπίτι χωρίς να ξέρεις τι θέλεις.Εξω σκοτάδι απόλυτη ησυχία.Κάνεις μια νέα προσπάθεια να κοιμηθείς.Δεν κλείνουν τα μάτια, δεν ησυχάζει το μυαλό.Νέο ξύπνημα 4.20 πμ.Τι ψάχνεις, τι γυρεύεις.Το απόλυτο κενό, το απόλυτο μηδέν.Κοιτάς τα παιδιά σου που κοιμούνται.Παίρνεις δύναμη, ελπίδα, οξυγόνο από την αναπνοή τους.Συνεχίζεις πρέπει να συνεχίσεις δεν έχεις επιλογές.Ωρα 6.30 πμ. Επιτέλους τελειώνει η νύχτα της μάχης, του πολέμου, της καταστροφής. Ανοίγεις τα παράθυρα.Βλέπεις τον Υμηττό, τα σύννεφα, την ανατολή.Αλλάζεις εικόνες προσπαθείς να αλλάξεις και διάθεση.Τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
"Καλημέρα, δέν κοιμήθηκες καθόλου καλά απόψε μου λέει"
Με τα μάτια της βουρκωμένα προσπαθεί να σταθεί.
Θα...της λέω.Η φωνή μου κόβεται.
Μια καινούργια ημέρα ξεκινάει.
 

Ημέρα 1η. Ωρα 10.50 το βράδυ.

Ο πόνος στο στομάχι με πεθαίνει.Τα δάκρυα δεν βγαίνουν.Το στόμα δε μιλάει.Το μυαλό παραμένει νεκρό ουδέτερο παγωμένο.Πως να ησυχάσεις, πως να ηρεμήσεις, πως να κοιμηθείς.Τα παιδιά έπεσαν για ύπνο.Εκείνη κρυώνει, ζαλίζεται, φοβάται.
Γλυκειά μου και ποιός δε φοβάται και ποιός δεν κρυώνει.
Ο άνθρωπος δεν έχει αξία, η εικόνα της πολυεθνικής σαρώνει τα πάντα.
Ο χειμώνας της σκληρής αλήθειας τώρα χτυπάει και το δικό μας σπίτι.
Ο Θεός να μας φιλάει.
Καληνύχτα.

Ημέρα 1η. Ωρα 9 το βράδυ.

Ο πατέρας πρέπει να φαίνεται δυνατός. Κουβαλάω γλυκά στο σπίτι για να δείξω ότι δεν τρέχει τίποτα.Τα παιδιά αγόρια 15 και 13 χρονών με κοιτούν στα μάτια.Η γυναίκα μου σταυρώνει τα χέρια και με κοιτάει.Καταλαβαίνει τι έγινε.Ξέρει μετά από 16 χρόνια γάμου να διαβάζει τα μάτια μου.
"τι έγινε μπαμπά, τι σου είπανε"
"είναι απλό (πολύ απλό...) με απολύσανε" τους είπα.
Σιωπή απόλυτη, σοκαριστική. Παγωμάρα.
"θα πάω να τους πλακώσω" λέει ο μικρός.
"μη στενοχωριέσαι θα βρείς κάτι άλλο" μου λέει ο μεγάλος.
Εκείνη μιλάει με τη σιωπή.Ξέρει, καταλαβαίνει, νοιώθει, πονάει.
"θα δούμε απαντάω. Ισως όταν κλείνει μια πόρτα μια άλλη ανοίγει, έτσι λέει η γιαγιά μας."
Βράδιασε για τα καλά.Η πόρτα έκλεισε για τα καλά.
Θέλω να κλάψω σε μια γωνιά, κάπου έξω, να μη με βλέπουν, να μη με ξέρουν. Δεν υπάρχει πιά γωνιά για να κρυφτείς.
Δεν μπορώ να το χωνέψω.Με απολύσανε αφού μου πλέξανε το εγκώμιο η μήπως δεν κατάλαβα καλά και πλέκανε το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι μου;

Ημέρα 1η.Σήμερα 11.15 το πρωί, το τέλος.

Σήμερα 11.15 το πρωί με κάλεσε η γενική διευθύντρια της πολυεθνικής εταιρείας και μου έδωσε τα παπούτσια στο χέρι.Ο λόγος ήτανε ότι έκανα και δεύτερη δουλειά σε παρεμφερές αντικείμενο που μπορεί να χαλούσε την εικόνα της εταιρείας στην αγορά. Αυτό ήτανε το τέλος μιας πορείας 19 και πλέον χρόνων στην ίδια πολυεθνική εταιρεία. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ήρθε το τέλος.Κανένας δεν σκέφτεται οικογένεια, σχολεία, φροντιστήρια, δάνεια κλπ κλπ. Καμία πολυεθνική εταιρεία που έχει υπογράψει χιλιάδες πρωτόκολλα και συμφωνίες για σεβασμό του εργαζόμενου, της προσωπικότητας, τησ ιδιαιτερότητας του κλπ δεν σκέφτεται την κρίσιμη στιγμή τον άνθρωπο, το δικό της άνθρωπο.Η εικόνα είναι πάνω από τον άνθρωπο.Δυστυχώς τώρα ξεκινάει η ιστορία μας.Θα περιμένω να σας περιγράψω το τέλος.